#3 Hoofd uitzetten·Persoonlijk·Road to self love

#3 Hoofd uitzetten


Zo, dat was een tijdje geleden. Meer dan een maand zelfs, sinds mijn laatste blog. Ik had genoeg dingen op willen schrijven, maar wist niet hoe ik ze vorm moest geven. Mijn hoofd zat vol met allerlei dingen die ik niet eens kan benoemen. Ik had ook echt gewoon even geen zin om het te typen. Nu dan toch een poging wagen.

De afgelopen weken waren niet mijn beste weken. Ik dacht stappen te hebben gemaakt, maar eigenlijk bleek niets minder waar. Ik maak rare beslissingen of kan geen beslissingen maken. Ik reageer heftig op bepaalde situaties en kan daar vervolgens heel slecht mee omgaan. Schrik van mijn eigen reacties en gevoelens om vervolgens weer te gaan nadenken over waarom ik op bepaalde manieren handel. Het is al vermoeiend om dit te lezen, he? Laat staan hoe vermoeiend het is om het je allemaal te realiseren. Wauw, wat klinkt het allemaal vaag.

Een aantal weken terug had ik mijn allereerste EMDR-sessie. Laat ik daar eens wat over vertellen. EMDR is de afkorting voor Eye Movement Desensitization and Reprocessing. Kort door de bocht gezegd: je hersenen opnieuw programmeren door middel van oogbewegingen. Het doel van EMDR is om de nare associaties die je bij een bepaalde gebeurtenis hebt, een plekje te geven zodat die gevoelens niet meer zoveel impact hebben op je leven en je denken. Ik was best zenuwachtig voor de eerste sessie. Ik moest tegenover een speciale EMDR-lamp gaan zitten, kreeg een koptelefoon op en twee trillende soort van stenen in mijn handen. Mijn ogen moesten het lampje van links naar rechts volgen, terwijl de koptelefoon links en rechts een tikkend geluid liet horen en de trillende stenen in mijn hand om de beurt gingen trillen. ?????????????. Precies.

Ondertussen werden mij vragen gesteld. Ik moest in de eerste ronde mijn lach inhouden. Ik dacht: hoe gaat een lamp, een tikkende koptelefoon en twee trillende dingen mij in hemelsnaam van mijn zogeheten trauma af helpen? Geen probleem. Nog een poging. Ze gaf me de opdracht een plaatje in mijn hoofd te nemen die voor mij de aller naarste herinneringen oproept. Daar moest ik me op bijven focussen, terwijl mijn ogen het lampje bleven volgen. Ik werd ineens ontzettend verdrietig. Dat gevoel moest ik vasthouden en in de volgende ronde maakte verdriet plaats voor boosheid. Vervolgens werd het weer afgewisseld door onmacht en onbegrip. Het was een rollercoaster van emoties. Het maffe was, en is eigenlijk nog, dat ik het plaatje niet meer zo helder kan zien als eerst. Er zit een soort donker vignet om heen, zo’n filter weet je wel. Het heeft blijkbaar dus toch iets gedaan.

Een week later zou mijn tweede sessie zijn, maar dat ging niet door. Ik had andere dingen die ik wilde bespreken die me hoog zaten en dus geen tijd voor EMDR. Na mijn afspraak bij de psycholoog kwam ik op het fantastische idee om terug te gaan naar Amsterdam om op het terras te gaan zitten met mijn collega’s. Wie bedenkt zoiets? Ik dus. Dat terwijl er later die week nog een borrel met collega’s gepland stond. Ik was dan ook van plan om die avond gewoon terug naar huis te gaan, maar het was zo gezellig dat ik last minute toch besloot te blijven. Die week had ik dus twee borrels waarbij het twee keer laat werd. Resultaat: ik stortte dat weekend volledig in. Niet eens fysiek, dat ging nog wel. Maar mentaal kreeg ik mezelf niet bij elkaar geraapt. Ik kreeg mezelf niet rustig en werd helemaal gek van mezelf. Het was 13 uur eer dat ik eindelijk iets at en dronk en besloot daarna te gaan hardlopen. Dat heeft me goed gedaan, maar het was niet mijn beste weekend. Die week erop was ik nog steeds niet helemaal ok. Labiel, kun je best zeggen.

Inmiddels zijn we twee weken verder en gaat weer wat beter. Er is nog veel te winnen, maar kleine stapjes zijn ook stapjes. Mijn EMDR-therapie gaat pas na de vakantie weer verder, want blijkbaar kwam dat gewoon iets te vroeg. Ik moet leren mijn hoofd uit te zetten, maar dat is soms gewoon moeilijk. Hoe hard ik het ook wil en probeer, soms lukt het niet. Heb je je dat wel eens gerealiseerd? Hoe oncontroleerbaar je gedachten zijn? In mijn hoofd resulteert de ene gedachte in de andere enzovoorts, enzovoorts. Ik ben koningin in mezelf gek maken. Ik geloof dat ze dat piekeren noemen. Vage blog dit, he?


Er is één ding dat mijn piekeren sowieso stopt en de foto bovenaan het artikel en het bovenstaande gifje verraden het natuurlijk al: Friends. Ik ben inmiddels weer opnieuw begonnen, voor de 2832e keer. Heerlijk vind ik het, ik kan het blijven kijken. Gewoon kijken en lachen. En mee praten. En dan weer hard lachen. Sommige mensen snappen niet dat ik die serie kan blijven kijken. Die mensen hebben denk ik dan nog nooit alle afleveringen gezien. Of die mensen zijn gewoon niet mijn mensen, dat kan ook. Het biedt me afleiding wanneer rennen dat even niet doet omdat mijn hoofd weer eens overloopt. Dikke tip dus: loopt je hoofd over en gaat ‘ie niet uit? Give it a try en ga Friends kijken. Of misschien heb je wel je eigen manier om je hoofd op te ruimen, dat kan natuurlijk ook 😉

Persoonlijk

Collecteweek Maag Lever Darm Stichting: #voorwiecollecteerjij

Crohn, colitis ulcerosa, prikkelbare darm syndroom… Het zijn allemaal ziektes die je aan de buitenkant niet ziet. Dat maakt het vaak lastig in te schatten wat voor invloed zo’n ziekte heeft op iemands dagelijks leven. Om je daar een iets beter beeld van te geven, wil ik graag wat meer over mijn persoonlijke situatie vertellen.

Toen ik in 2015 gediagnostiseerd werd met Crohn had ik eerlijk gezegd nog geen benul wat voor impact dat zou hebben op mijn dagelijks leven. Ik wist dat ik een chronische ziekte had, maar hoe dit verder zou verlopen wist ik niet. Hoe kan het ook anders? Je kunt je moeilijk voorbereiden op iets waarvan je niet wist dat het zou komen. Ik was op dat moment echt net klaar met mijn stage en zou gaan afstuderen. Dat afstuderen stond gepland voor november 2015, maar werd door het krijgen van Crohn uiteindelijk maart 2016. Inmiddels ben ik een kleine drie jaar Crohnpatiënt en leer ik nog steeds iedere dag wat voor effecten de ziekte heeft op mijn dagelijks leven. Een heel avontuur kan ik je vertellen.

(Uit)eten
Je zou zeggen dat je na drie jaar wel behoorlijk goed weet wat je wel en niet kan eten. Toch blijft dat lastig. Ik heb wel eens dat ik me na het eten niet zo goed voel, maar kom er dan maar eens achter waar dat precies door is gekomen. Ik bedoel eet jij ooit alleen aardappels? Zonder bijvoorbeeld boontjes er naast? Of eet je alleen een Spaanse peper? Nah, dacht het niet. Het is dus best een zoektocht die vrij lang kan duren! Ik moet zeggen dat ik tot nu toe heel veel geluk heb gehad met wat ik allemaal kan eten en drinken zonder ergens last van te krijgen. Er zijn slechts twee dingen waar ik echt niet tegen kan: zalm en pindasaus. Wanneer ik dat eet word ik ziek en krijg ik echt mega buikpijn. Ik blijf gewoon van alles proberen, in de hoop meer duidelijkheid te krijgen waar ik wel en niet goed op reageer. Soms is dat dus best wel spannend. Ga ik blij naar huis of wordt het balen?

Uitgaan en festivals
Je bent jong en je wilt wat. Ook als je Crohn hebt wil je gewoon een feestje vieren, toch? Ik ben daar absoluut voor, alleen moet ik altijd wat beter opletten. Niet alleen voor mijn buik, maar ook omdat mijn energieniveau nogal eens kan verschillen van dag tot dag. Tijdens het uitgaan of op een festival drink ik het liefste bier. Maar laat dat nou net het minst favoriete drankje zijn van mijn ingewanden. Vaak genoeg gaat het goed, maar ik kan er enorm last van krijgen. Vaak kies ik er dan ook voor het zekere voor onzekere te nemen en iets anders te drinken dan bier. Jammer, maar helaas. Dat energieniveau is wel een vervelend dingetje. Het vergt langetermijnplanning en dat kan nog vrij lastig zijn. Mijn herstel van een avond dansjes wagen kan best een paar dagen duren. Ieder weekend de bloemetjes buiten zetten is dan ook niet per se een goed idee. Het is echt doseren. Zaterdag een feestje? Dan kan ik beter de dagen van te voren mijn energie sparen en rustig aan doen. En ook zeker zorgen dat ik de dagen daarna niet te veel gekke kapriolen uithaal. Toen ik in 2016 een weekend op Pinkpop had rondgebanjerd en diezelfde week nog een concert van Bruce Springsteen op het programma had staan, stortte ik volledig in. Dat was dus niet zo’n handige week, maar The Boss vragen om zijn concert een week of twee te verzetten is ook weer zoiets…

Sporten
Sporten kost energie, maar geeft het ook. Omdat ik een tijd lang onwijs weinig energie heb gehad, ben ik fanatieker gaan sporten in de hoop er meer energie voor terug te krijgen dan dat het met kostte. Dat is gelukkig gelukt. Ik plan mijn sportmomenten vaak vooruit, zodat ik weet hoe mijn week eruit gaat zien. Donderdag doe ik meestal crossfit en op woensdag en zondag doe ik dan mijn hardlooptraining. Helaas komt het wel eens voor dat mijn lichaam het totaal niet eens is met die planning. Ik heb daar het meeste last van tijdens crossfit. De ene week gaat het super lekker en voel ik me hartstikke sterk, terwijl de andere week alle kracht uit mijn lichaam lijkt te zijn gezogen. Ik merk dat dan pas wanneer ik in de box sta. Tegelijkertijd is sporten een manier om gedachten te verzetten en kan het me ontzettend tot rust brengen.

Werk
Het is een paar keer voorgekomen dat ik wakker werd en totaal onverklaarbaar ontzettend last had van buikpijn. Het slimste is dan om thuis te blijven, want op kantoor wordt het toch niet beter en vermindert het alleen maar mijn concentratie. Maar die keuze is soms best lastig. Voor een beetje buikpijn blijven de meeste mensen niet thuis, toch? Maar toch is het blijkbaar een signaal van mijn lijf om even rustig aan te doen. Hier komt dus ook die langetermijnplanning weer om de hoek kijken. Als ik thuis blijf op het moment dat mijn lichaam zegt dat ik dat moet doen, profiteer ik daar later van. Ga ik toch naar kantoor en zit ik mezelf een hele dag in de weg, dan moet ik daar een paar dagen van herstellen. Luisteren naar je lijf, is dus voor mij heel belangrijk.

Kortom
Zoals je leest is het voornamelijk de onzekerheid die de ziekte met zich meebrengt die het lastig kan maken. Gaat dit feestje me goed af? Waar is mijn kracht ineens gebleven? Hoe ga ik reageren op dit eten? Kan ik niet beter thuisblijven? Wat als, wat als, wat als. Je moet jezelf in feite weer opnieuw leren kennen. Je moet uitvinden wat voor jou werkt, wat je goed doet en wat vooral niet. Iedere Crohn is anders, dus wat voor mij goed werkt kan voor Jantje heel slecht uitpakken.

Vergeet niet dat je dit aan de buitenkant dus niet ziet. Ik deel dit omdat ik het belangrijk vind dat er meer bewustwording komt rondom verschillende MLD-ziekten. Wist jij dat jij daar ook een aandeel in kan hebben? In de week van 18 tot en met 23 juni werk ik samen met de Maag Lever Darm Stichting om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor de collecteweek. Hoe meer er wordt opgehaald, hoe beter de toekomst voor meer dan twee miljoen buikpatiënten.

Hoe werkt het?
Als volgt: via de website www.collectebus.mlds.nl kun je online collectant worden, waardoor je samen met de Maag Lever Darm Stichting zorgt voor een betere toekomst, meer onderzoek en betere voorlichting. Daar worden mensen zoals ik heel blij van! 😉 In 1 minuut heb jij je eigen online collectebus geopend en kun je direct beginnen met collecteren. Je kunt de collectebus via Facebook aanmaken of je eigen e-mailadres gebruiken. Je krijgt vervolgens een eigen pagina die je kan verspreiden via Facebook, WhatsApp of e-mail. Familie en vrienden kunnen anoniem een online donatie doen. Ga jij collecteren? #Voorwiecollecteerjij?

Heb je na aanleiding van deze blog nog vragen over Crohn of mijn persoonlijke situatie? Ben je benieuwd naar andere effecten van Crohn of herken je je in dit verhaal? Je mag me altijd een berichtje sturen. 
Sport

Raceverslag Marikenloop 2018

Gisteren liep ik ‘m dan eindelijk: de Marikenloop in Nijmegen. De afgelopen dagen had ik er al heel erg naartoe geleefd. De avond van te voren sliep ik voor geen meter. Of dat te maken had met de koffie die ik om 23:00 nog naar binnen had zitten werken of met de zenuwen weet ik niet. Er was bloedje heet weer voorspeld dus de nodige ‘kijk uit en doe voorzichtig’ appjes en telefoontjes kwamen al vroeg mijn kant op. Wel lief! Rond tien uur liep ik eens rustig naar het station waar ik me bij Veerle zou aansluiten richting Nijmegen. Eenmaal daar volgden we stoet richting het terrein. First things first: Asics-stand leegkopen, want nooit genoeg sportkleren. Ik kocht er twee shirtjes en een broekje, alles met 40% korting. Wie wordt daar nou niet blij van? We liepen verder nog wat rond, propte nog wat fruit naar binnen en wachtte tot ons metgezel Nikki zou arriveren.

Ik kreeg mijn zenuwen niet onder controle. Het was ook een hoop gezonde spanning omdat ik er gewoon super veel zin in had, maar ik maakte me ook een beetje druk. Wat nou als die schenen vervelend gaan doen? Moet ik dan stoppen? Moet ik wandelen? Uitstappen? Wat als het echt te heet is? Wat als ik te snel van start ga? Ik wilde aanvankelijk met mijn hartslagband gaan lopen om die in de gaten te houden. Toen ik die om deed terwijl we op Nikki aan het wachten waren, gaf mijn Polar onmogelijke dingen aan. Mijn hartslag ging van 133 naar 162, naar 188, terug naar 145, naar 192 en zelfs 205. Hij was dus een beetje van slag. Ik heb mijn band denk ik wel drie keer opnieuw omgedaan en geprobeerd mijn hartslag naar beneden te brengen, maar het werkte alleen maar averechts en dus besloot ik gewoon zonder band te lopen. En ik vond dat dus echt een super goede beslissing van mezelf. 😌

Toen Nikki ook EINDELIJK (grapje love you Nik) aan was gekomen leverde we onze tassen in en liepen richting het opwarmingsveld. Ondanks dat dit door super enthousiaste dames werd verzorgd, keken we toe hoe de rest van het veld allemaal een opwarmingsdansje deed. Na de opwarming liepen we richting de start. Het duurde even voordat we van start mochten, maar om 13:23 waren ook wij los.

Ik had met mezelf afgesproken een pace te lopen van rond de 7 minuut/kilometer. Dit vanwege de hitte, maar ook omdat ik in de afgelopen vier weken niet tot nauwelijks heb getraind. Ik heb in aanloop van de Marikenloop twee testrondjes kunnen doen, maar dat is het dan ook. Dit tempo konden we goed aanhouden en daarbij konden we dan ook nog gewoon met elkaar kletsen. Wel zo leuk. Een PR zat er toch sowieso niet in, dus why bother?



Het parcours van de Marikenloop gaat grotendeels door het bos. Je begint een stukje in een woonwijk, maar al snel loop je door het groen. Zaaaalig. Doordat het vrij bewolkt was, vond ik de temperatuur uiteindelijk best wel meevallen. Benauwd was het wel en dat merkte ik al snel. De eerste drinkpost kwam dan ook geen meter te vroeg. Twee slokken water en de rest over mijn hoofd.

De kilometers gingen vlot voorbij. Ergens rond de drie kregen we een keus voorgeschoteld: makkelijk of moeilijk (maar wel leuk). Die keus was snel gemaakt. Hatseflats, linksaf voor moeilijk. Uiteindelijk bleek het een heuvel te zijn, wat verder niet per se heel moeilijk was maar inderdaad wel leuk. We huppelde vrolijk verder en het ging eigenlijk gewoon lekker. Tussendoor kwam er nog een verfrissend buitje langs, niets aan de hand.

Totdat ik ineens ging nadenken. Met nog een kilometer of anderhalf te gaan werd ik ineens bang. Gaan mijn schenen het volhouden? Rare vraag ook om te stellen wanneer je er al ruim zes kilometer op hebt zitten. Ik raakte in een negatieve gedachtespiraal waarin ik mezelf heb wijsgemaakt dat ik niet meer kon. Dat 7,5 kilometer te hoog gegrepen was en dat ik echt super stom ben geweest om aan die start te gaan staan. Dit resulteerde in dat ik echt twintig meter voor de finish richting een kliko moest duiken omdat ik dacht dat ik over mijn nek zou gaan. Was niet. Ik liep door, schreeuwde heel hard NEE tegen Nikki toen ze zei dat ik een sprintje moest trekken (sorry) en finishte de 7,5 kilometer in 51 minuten en 37 seconden. Drie slokken water later kon ik de wereld weer aan en had ik nog makkelijk door gekund.

Ik baalde. Ik baalde van het feit dat ik de laatste kilometer zo’n psychologisch spelletje had gespeeld. Het zit dan zo tussen mijn oren. Maar ik werd op mijn vingers getikt: “WAAG het niet om te balen! 😠” En terecht ook. Ik heb me aan mijn afspraken gehouden en bijna de hele race gewoon lekker gelopen. Ik hem ‘m uitgelopen. Zonder pijn in mijn schenen en met vrijwel geen training. Daar mag ik niet om balen, daar mag ik gewoon hartstikke tevreden mee zijn. Ik ben trots dat mijn lichaam me 7,5 kilometer heeft voortgesleept.

Vanochtend was ik zachtjes aan het sterven bij de fysio tijdens de behandeling, omdat de spanning toch voelbaar was. Bepaalde plekjes waren behoorlijk gevoelig en ik voel nu meer van de dry needling behandeling dan voorheen. Maar in principe is dat ook niet zo heel gek. Goed herstellen en vervolgens weer langzaam gaan opbouwen.

Vorig jaar liep ik deze loop voor het eerst. Ik liep überhaupt voor het eerst een evenement. Ik had daar flink voor getraind en liep mijn eerste 5 kilometer met veel moeite. Onderweg naar die eerste loop ooit is het idee voor mijn blog ontstaan. We zijn nu precies een jaar verder. Mijn blog heeft me al mooie dingen gebracht, maar hardlopen ook absoluut. Bij de Marikenloop kreeg ik nog meer liefde voor het lopen en besloot ik dat ik daar beter in wilde worden. Een jaar later loop ik 2,5 kilometer en 20 minuten langer. Met een aanzienlijk betere conditie en nog veel meer hardloopliefde. 💕Nikki en Veerle, bedankt voor de laatste meters. Jullie hebben me de finish over getrokken. Ik ben trots op jullie! 🏅

Sport

7 x waarom ik van hardlopen hou

Dat ik sporten fijn vind, is inmiddels wel bekend. Voor sommige mensen is sporten meer moeten dan mogen. Dat was bij mij in het begin ook echt het geval, het duurde bij mij heel lang voordat ik echt van hardlopen ging houden. Inmiddels is dat wel anders: het is voor mij meer dan alleen bewegen. In deze blog vertel ik meer over waarom ik zo van hardlopen ben gaan houden.

1. Tijd voor mezelf
Na een dag werken of voor of na een druk weekend, vind ik niets lekkerder dan een rondje lopen om even tijd voor mezelf te nemen. Natuurlijk ben ik ook graag thuis bij mijn vriend en mijn twee katten, maar even alleen zijn is soms ook wel eens lekker. En alleen rennen vind ik heerlijk! Ik heb dan alle tijd om mijn gedachten de vrije loop te laten, om alles op een rijtje proberen te zetten of om juist gewoon helemaal niets te denken en gewoon te rennen. Stap voor stap. Ontspannen. Het werkt voor mij heel goed en therapeutisch om de chaos in mijn hoofd om te zetten naar energie in mijn benen. Of het nu een kort rondje of wat langer is, de stress van de dag (of van de langer termijn) kan ik tijdens een run even links laten liggen.

2. Op avontuur
We wonen nog niet zo lang in Den Bosch, dus hardlopen is voor mij echt een perfecte manier om de stad beter te leren kennen. Ik probeer dan ook zoveel mogelijk te variëren in routes. Nu het wat langer licht blijft is dat ook wat makkelijker. In de donkere winterdagen blijf ik graag wat dichterbij huis en loop ik eigenlijk alleen routes die ik ken. Alleen lopen kan in de winter namelijk dan best wel weer spannend zijn 😶. Afgelopen maandag fietste ik bijvoorbeeld naar de Bossche Broek om al rennend het gebied een klein beetje te verkennen en dat beviel me meer dan prima. De Moerputten staat ook nog op mijn lijstje. En waarschijnlijk zijn er nog veel meer leuke routes te ontdekken.

3. Uitdaging
Hardlopen is uitdagend en dat maakt het interessant. Voor ieder lichaam is het uitdagend, maar ik vind het vooral interessant om te kijken want mijn lichaam als crohnpatient allemaal aankan. Want hoe hard ik soms ook baal van een chronisch ziek lichaam, met hardlopen heeft mijn lichaam me op crohngebied nog nooit in de steek gelaten. Het beweegt, het rent, het hersteld. Ik ben benieuwd hoever ik nog kan komen.

4. Progressie
In de afgelopen paar maanden is mijn conditie aanzienlijk verbeterd. Ik merk dat voornamelijk doordat ik minder snel buiten adem raak, een stuk sneller kan fietsen en makkelijker de trap op en af loop. Daarnaast zie ik het natuurlijk ook terug in mijn loopprestaties. Ik kan bijvoorbeeld meer kilometers lopen dan vier maanden terug (ok, ik heb die kilometers dan ook te snel opgebouwd 🙈). Hardlopen is een sport waarbij je – vooral in het begin – vrij snel progressie boekt en dat vind ik er fijn aan.

5. Doelen stellen
Er zijn zoveel toffe hardloopevenementen die ik ooit nog eens wil lopen. Binnen die evenementen zijn er natuurlijk ook weer eindeloos veel verschillende mogelijkheden. Vijf, tien, vijftien kilometer of een halve marathon. Of de afstand der afstanden: een hele marathon. Je kunt eindeloos doelen blijven stellen. En als je die doelen dan vervolgens weet te behalen, weet je waar je het voor doet. Mijn volgende doel is om eind dit jaar een 10 kilometer te lopen met een mooie tijd die bij mijn niveau past.

6. Energiegever
Rennen geeft mij bakken met energie! Dat merk ik heel goed wanneer ik aan het begin van de dag heb gelopen. Daar profiteer ik de hele dag van. Daarnaast kan het ook een goede manier zijn om juist energie kwijt te raken. Win win, toch? 🤓

7. De beste antidepressiva
Dit is misschien wel de belangrijkste. Hardlopen helpt me. Wanneer je sport komt er endorfine vrij in je hersenen. Een stofje dat gevoel van geluk en euforie veroorzaakt en pijngevoelens vermindert. Als je dit nu leest en denkt: mens waar heb je het over? 🧐 Sommige mensen herkennen dit effect totaal niet. Maar goed. Ik herken dit effect wel en daarom maakt hardlopen mij blij. Mijn psychotherapeut raadde mij aan het dan ook vooral lekker te blijven doen. Iemand kan dus inderdaad verslaafd zijn aan sport door dit stofje. Endorfine is de meest natuurlijke feel good drug die er bestaat.

Sport

Minder is meer

Ooit van shin splints gehoord? Shin splints is een blessure door overbelasting en is een scheenbeenirritatie. Vaak voel je het net boven je enkel aan de binnenkant van je been. Het voelt alsof het echt op de zijkant van je bot zit. Super irritante pijn. De blessure wordt veroorzaakt door overbelasting door bijvoorbeeld een slechte trainingsopbouw of teveel lopen op harde ondergrond of niet de juiste schoenen. Als de blessure niet behandeld wordt en erger wordt, kan het zelfs gaan ontsteken. Moet je niet willen.

Lees verder

Persoonlijk

Off-day hebben hoort erbij

Woensdag, de dag die de week door midden breekt. Soms is het pas woensdag, soms is het al woensdag. Mijn week begon eigenlijk goed met een prrrrrima maandag en dinsdag had ik eigenlijk ook niets te klagen. Woensdag was wel ff anders. Dat werd een off-day.

Ik merkte dat eigenlijk pas vrij laat. Te laat, want als ik er eerder aan toe had gegeven had ik mezelf hoofdpijn en frustratie kunnen besparen. Ik had een training gepland om 20:00 uur, dus moest toen ik thuiskwam snel iets eten om op tijd te zijn. Ik voelde al een klein beetje hoofdpijn opkomen, maar ik dacht dat dat wel zou wegtrekken. Dus ik ging gewoon lekker trainen.

Het was mijn slechtste training ooit. Al bij de voorbereidingen op de work out ging het mis. Een oefening die ik gewoon zou moeten kunnen doen lukte voor geen meter. Ik kreeg het niet voor elkaar. En in plaats van dat te accepteren, raakte ik gefrustreerd terwijl ik iedereen extra gewicht zag pakken. Stond ik daar met mijn mini barbell. Ik ging dus ook gefrustreerd de work out in waardoor ik uiteindelijk mijn gewicht van de stang moest halen en met een lege barbell door moest. Ik was zo teleurgesteld in mijzelf. Waarom kon ik nou niet gewoon ff focussen en alles geven?

“Het hoort erbij!”, zei de coach nadat hij me had gevraagd hoe het ging en ik zei dat het niet ging. Ja, dat klopt. Het hoort erbij. En het mag ook. Ik heb dan ook meteen na de training tegen mezelf gezegd: ok, jammer. Morgen weer een dag. Tuurlijk baalde ik. En flink. Mijn hoofdpijn was ook erger geworden. Maar het hoeft niet te betekenen dat de rest van de week ook stom verloopt. Sterker nog, dat heb je misschien wel zelf in de hand. In de auto werd ik gebeld door mijn lieve vriendinnetje Nikki die mij al een heel eind op weg hielp naar een beter humeur. Ik propte er nog een bak havermout in, gewoon omdat ik daar zin in had, pakte een warme douche en kroop om half 10 onder de wol. Met mijn beide katten aan mijn zij. Vastberaden om de volgende dag een betere dag te hebben.

Dat lukte! Gisteren was weer beter. Ik heb ook niet meer gebaald om het hebben van een off-day, dat heeft namelijk helemaal geen zin en het verpest de rest van je week. Een off-day hebben hoort er inderdaad bij. Soms heb je dat misschien wel gewoon even nodig. Als een soort schop onder je kont. Zo van: doe ff normaal. Ondanks dat zo’n dag niet leuk is, helpt het je wel om de volgende dag beter te zijn. Om positieve energie te verzamelen die je mee kunt nemen in de rest van je week. Nu is het vrijdagmiddag, ik ben klaar met werken en het is tijd voor vega hamburgers en gezelligheid. Tijd voor positieve energie, tijd voor gezelligheid. Geen off-days meer voor nu. Fijn weekend!

#1 Negatief zelfbeeld·Persoonlijk

Road to self love #1: Negatief zelfbeeld


Wie is er nou nooit onzeker? Ik denk niemand. Iedereen heeft wel eens een moment van onzekerheid. Maar wat nou als onzekerheid je leven min of meer beheerst? Dat er geen dag voorbij gaat dat je niet wordt geconfronteerd met je eigen onzekerheid? Ik kan je vertellen: doodvermoeiend. Extra doodvermoeiend omdat ik me er zo bewust van ben dat het zo is, maar er niets aan kan veranderen. Hoe hard ik dat ook zelf probeer, het lukt me niet die negativiteit te doorbreken. Op een gegeven moment gaat dat zijn tol eisen. Deze week zat ik voor het eerst tegenover een psychotherapeut. Na een aantal gesprekken bij de medische psycholoog hebben we besloten het traject hier voort te zetten. En daar ben ik erg blij mee. In deze eerste blog van mij Road to self love vertel ik waarom ik precies bij de psychotherapeut loop.
Lees verder

Tips

6 x no stress met Spotify

Hoofdpijn. Zware ledematen of misschien zelfs pijnlijk. Weinig concentratie. Prikkelbaar. Een opgejaagd gevoel, druk op de borst en keel. Gaat er al een belletje rinkelen? Ding ding ding ding, stress. Als je last hebt van (onder andere één van) deze klachten, heb je hoogstwaarschijnlijk last van stress. Ik was eigenlijk in de veronderstelling dat ik mijn stress inmiddels wel onder controle had. Ging best lekker dacht ik, zo schreef ik ook vorige week. Tot ik gisteren aan het eind van de middag ineens een zeer onaangename druk op mijn borst en keel voelde. Alsof ik een marathon had gelopen, zo voelde het. Ik nam het niet te serieus en dacht dat het vanzelf wel over zou gaan. Maar ik werd er vanochtend gewoon weer mee wakker. Omdat het echt niet goed voelde, zocht ik toch even naar de mogelijke oorzaken. Naast dat ik volgens internet hartritmestoornissen heb en mogelijk een hartaanval krijg, lijkt het er op dat dit kwaaltje toch echt van spanning komt. Onbewust dan denk ik? Al stond er gisterenavond ook wel iets spannends op het programma, daar vertel ik later deze week over.
Lees verder