Mijn verhaal #6

Prik mij maar lek

Het darmonderzoek was achter de rug en de volgende stond voor de deur: de MRI. Uiteraard moest ik hiervoor nuchter zijn. In het ziekenhuis moest ik een kan water opdrinken waar een of ander contrastvloeistofje doorheen zat. Op die manier kunnen bloedvaten en organen beter onderscheiden worden op een scan. Het lukte me niet om die kan helemaal leeg te drinken, het was namelijk ontzettend vies. Ik had in een ver verleden al wel eens eerder een MRI-scan gehad, dus zo spannend vond ik het niet. De assistente kwam me halen zodat ik me kon voorbereiden op het onderzoek. Oftewel: sierraden af, piercings uit (dat ging niet, dus die heb ik lekker laten zitten) en die mooie blauwe ziekenhuisbroek aantrekken.

Voordat het onderzoek echt kon starten moest er eerst nog extra contrastvloeistof worden ingespoten. Ik was nooit bang voor prikken. Het ging ook vaak makkelijk bij mij. Die dag alleen niet. Blijkbaar hadden mijn aderen er ff geen zin in of wilde ze mij gewoon pesten, geen idee. De assistent probeerde in mijn rechterarm een goed vat te vinden, maar zonder succes. Ook aan de linkerkant lukte het hem niet om raak te prikken. Best jammer vond ik dat, want ondanks dat ik niet bang was voor prikken is een naald in je ader gewoon niet het fijnste gevoel dat er bestaat.

Lees verder