Persoonlijk·Reizen

Oh, Griekenland

Joehoe, ik ben er weer. Terug van een much needed vakantie. Het was enig, geweldig, fantastisch en meer. Maar het heeft mijn hoofd niet volledig uitgezet. Dat heb ik ook wel een beetje aan mezelf te danken moet ik zeggen.

Kijk, het zit zo. Ik ben half Grieks en mag dan ook graag in Griekenland rondhuppelen. Of eigenlijk overal waar de zon schijnt en de zee blauw is. Of eigenlijk gewoon überhaupt in het buitenland, zo lang het geen Nederland is. Maar, Griekenland geeft me altijd een speciaal gevoel. Een thuis gevoel.
Lees verder

Persoonlijk

Ik moet ff op vakantie ouwe

Weer meer dan een maand geleden dat ik een blog schreef. Het is toch wat. Maar daar ben ik weer. Eigenlijk om te zeggen dat ik ook meteen weer even wegga. Het is nodig. Hard nodig.

In mijn vorige blog schreef ik over dat mijn hoofd gewoon af en toe even uit moet. Omdat ik zoveel nadenk. In de afgelopen weken heb ik heel hard geoefend met het uitzetten van mijn hoofd. Ik hoefde ook even niet naar de psycholoog omdat ze met vakantie was dus ik had besloten om te proberen even niet bezig te zijn met mijn gedachtes.

Afgelopen dinsdag had ik weer een afspraak. De dagen voorafgaand aan de afspraak heb ik mezelf afgevraagd hoe het nou eigenlijk met mij ging en wat of hoe ik me voelde. Ik heb daar niet per se een goed antwoord op gevonden. Het ging niet slecht, maar ook niet echt goed. Daarnaast is het best eng om tegen jezelf te zeggen dat het goed gaat, want dan moet het ineens ‘af’ zijn of zo. Tenminste, voor mijn gevoel. Ik voelde eigenlijk niets meer. Geen verdriet, maar ook geen blijdschap. Het was alsof ik vlak was geworden. Niets me meer echt iets kon doen.

Ik deelde dit met mijn psycholoog afgelopen dinsdag. Dat het leek alsof ik een soort van muurtje had opgebouwd voor alle mogelijke emoties. En dat ik me daarnaast echt ontzettend moe voelde. Het deed pijn als ik in de morgen mijn ogen open moest doen en zodra ik thuis kwam van werk kon ik vrijwel meteen in slaap vallen. ‘Je bent op’, zei ze. ‘Het heeft niet per se met depressiviteit te maken dat je niets meer voelt. Je bent gewoon helemaal op.’ En daar heeft ze eigenlijk wel gelijk in.

Over dingen die normaal vanzelf gaan moest ik de afgelopen weken soms nadenken. Antwoorden bijvoorbeeld. Als ik een gesprek had met iemand kon ik de woorden niet helemaal processen en antwoordde ik maar vaag of kort. Soms had ik ook gewoon geen zin om lange zinnen uit te spreken of te bedenken. Omdat ik er gewoon geen kracht voor had. In de afgelopen maanden heb ik veel energie verloren die ik niet meer terug heb kunnen vinden. Mijn accuutje laadt niet meer 100% op na een nacht slapen. Iedere nacht laadt ‘ie een beetje minder goed op en ja, dan raak je wel behoorlijk op.

Maar dan nu, the time has come. Vannacht ga ik op vakantie. Heerlijk richting het Griekse eiland Samos. Mijn favoriete plek om helemaal tot rust te komen en vakantie te vieren. Het aftellen duurde lang, maar ik heb nog nooit zo naar een vakantie toegeleefd. Samen met mijn moeder en mijn beste vriendinnetje gaan we twee heerlijke weken tegemoet en hoop ik met nieuwe energie terug te komen. Zodat ik van alle leuke dingen die komen gaan in de laatste vier maanden van het jaar met volle teugen kan genieten. Om natuurlijk ook niet meer helemaal opgebrand te raken.

Tot snel x

#3 Hoofd uitzetten·Persoonlijk·Road to self love

#3 Hoofd uitzetten


Zo, dat was een tijdje geleden. Meer dan een maand zelfs, sinds mijn laatste blog. Ik had genoeg dingen op willen schrijven, maar wist niet hoe ik ze vorm moest geven. Mijn hoofd zat vol met allerlei dingen die ik niet eens kan benoemen. Ik had ook echt gewoon even geen zin om het te typen. Nu dan toch een poging wagen.

De afgelopen weken waren niet mijn beste weken. Ik dacht stappen te hebben gemaakt, maar eigenlijk bleek niets minder waar. Ik maak rare beslissingen of kan geen beslissingen maken. Ik reageer heftig op bepaalde situaties en kan daar vervolgens heel slecht mee omgaan. Schrik van mijn eigen reacties en gevoelens om vervolgens weer te gaan nadenken over waarom ik op bepaalde manieren handel. Het is al vermoeiend om dit te lezen, he? Laat staan hoe vermoeiend het is om het je allemaal te realiseren. Wauw, wat klinkt het allemaal vaag.

Een aantal weken terug had ik mijn allereerste EMDR-sessie. Laat ik daar eens wat over vertellen. EMDR is de afkorting voor Eye Movement Desensitization and Reprocessing. Kort door de bocht gezegd: je hersenen opnieuw programmeren door middel van oogbewegingen. Het doel van EMDR is om de nare associaties die je bij een bepaalde gebeurtenis hebt, een plekje te geven zodat die gevoelens niet meer zoveel impact hebben op je leven en je denken. Ik was best zenuwachtig voor de eerste sessie. Ik moest tegenover een speciale EMDR-lamp gaan zitten, kreeg een koptelefoon op en twee trillende soort van stenen in mijn handen. Mijn ogen moesten het lampje van links naar rechts volgen, terwijl de koptelefoon links en rechts een tikkend geluid liet horen en de trillende stenen in mijn hand om de beurt gingen trillen. ?????????????. Precies.

Ondertussen werden mij vragen gesteld. Ik moest in de eerste ronde mijn lach inhouden. Ik dacht: hoe gaat een lamp, een tikkende koptelefoon en twee trillende dingen mij in hemelsnaam van mijn zogeheten trauma af helpen? Geen probleem. Nog een poging. Ze gaf me de opdracht een plaatje in mijn hoofd te nemen die voor mij de aller naarste herinneringen oproept. Daar moest ik me op bijven focussen, terwijl mijn ogen het lampje bleven volgen. Ik werd ineens ontzettend verdrietig. Dat gevoel moest ik vasthouden en in de volgende ronde maakte verdriet plaats voor boosheid. Vervolgens werd het weer afgewisseld door onmacht en onbegrip. Het was een rollercoaster van emoties. Het maffe was, en is eigenlijk nog, dat ik het plaatje niet meer zo helder kan zien als eerst. Er zit een soort donker vignet om heen, zo’n filter weet je wel. Het heeft blijkbaar dus toch iets gedaan.

Een week later zou mijn tweede sessie zijn, maar dat ging niet door. Ik had andere dingen die ik wilde bespreken die me hoog zaten en dus geen tijd voor EMDR. Na mijn afspraak bij de psycholoog kwam ik op het fantastische idee om terug te gaan naar Amsterdam om op het terras te gaan zitten met mijn collega’s. Wie bedenkt zoiets? Ik dus. Dat terwijl er later die week nog een borrel met collega’s gepland stond. Ik was dan ook van plan om die avond gewoon terug naar huis te gaan, maar het was zo gezellig dat ik last minute toch besloot te blijven. Die week had ik dus twee borrels waarbij het twee keer laat werd. Resultaat: ik stortte dat weekend volledig in. Niet eens fysiek, dat ging nog wel. Maar mentaal kreeg ik mezelf niet bij elkaar geraapt. Ik kreeg mezelf niet rustig en werd helemaal gek van mezelf. Het was 13 uur eer dat ik eindelijk iets at en dronk en besloot daarna te gaan hardlopen. Dat heeft me goed gedaan, maar het was niet mijn beste weekend. Die week erop was ik nog steeds niet helemaal ok. Labiel, kun je best zeggen.

Inmiddels zijn we twee weken verder en gaat weer wat beter. Er is nog veel te winnen, maar kleine stapjes zijn ook stapjes. Mijn EMDR-therapie gaat pas na de vakantie weer verder, want blijkbaar kwam dat gewoon iets te vroeg. Ik moet leren mijn hoofd uit te zetten, maar dat is soms gewoon moeilijk. Hoe hard ik het ook wil en probeer, soms lukt het niet. Heb je je dat wel eens gerealiseerd? Hoe oncontroleerbaar je gedachten zijn? In mijn hoofd resulteert de ene gedachte in de andere enzovoorts, enzovoorts. Ik ben koningin in mezelf gek maken. Ik geloof dat ze dat piekeren noemen. Vage blog dit, he?


Er is één ding dat mijn piekeren sowieso stopt en de foto bovenaan het artikel en het bovenstaande gifje verraden het natuurlijk al: Friends. Ik ben inmiddels weer opnieuw begonnen, voor de 2832e keer. Heerlijk vind ik het, ik kan het blijven kijken. Gewoon kijken en lachen. En mee praten. En dan weer hard lachen. Sommige mensen snappen niet dat ik die serie kan blijven kijken. Die mensen hebben denk ik dan nog nooit alle afleveringen gezien. Of die mensen zijn gewoon niet mijn mensen, dat kan ook. Het biedt me afleiding wanneer rennen dat even niet doet omdat mijn hoofd weer eens overloopt. Dikke tip dus: loopt je hoofd over en gaat ‘ie niet uit? Give it a try en ga Friends kijken. Of misschien heb je wel je eigen manier om je hoofd op te ruimen, dat kan natuurlijk ook 😉

Persoonlijk

Collecteweek Maag Lever Darm Stichting: #voorwiecollecteerjij

Crohn, colitis ulcerosa, prikkelbare darm syndroom… Het zijn allemaal ziektes die je aan de buitenkant niet ziet. Dat maakt het vaak lastig in te schatten wat voor invloed zo’n ziekte heeft op iemands dagelijks leven. Om je daar een iets beter beeld van te geven, wil ik graag wat meer over mijn persoonlijke situatie vertellen.

Toen ik in 2015 gediagnostiseerd werd met Crohn had ik eerlijk gezegd nog geen benul wat voor impact dat zou hebben op mijn dagelijks leven. Ik wist dat ik een chronische ziekte had, maar hoe dit verder zou verlopen wist ik niet. Hoe kan het ook anders? Je kunt je moeilijk voorbereiden op iets waarvan je niet wist dat het zou komen. Ik was op dat moment echt net klaar met mijn stage en zou gaan afstuderen. Dat afstuderen stond gepland voor november 2015, maar werd door het krijgen van Crohn uiteindelijk maart 2016. Inmiddels ben ik een kleine drie jaar Crohnpatiënt en leer ik nog steeds iedere dag wat voor effecten de ziekte heeft op mijn dagelijks leven. Een heel avontuur kan ik je vertellen.

(Uit)eten
Je zou zeggen dat je na drie jaar wel behoorlijk goed weet wat je wel en niet kan eten. Toch blijft dat lastig. Ik heb wel eens dat ik me na het eten niet zo goed voel, maar kom er dan maar eens achter waar dat precies door is gekomen. Ik bedoel eet jij ooit alleen aardappels? Zonder bijvoorbeeld boontjes er naast? Of eet je alleen een Spaanse peper? Nah, dacht het niet. Het is dus best een zoektocht die vrij lang kan duren! Ik moet zeggen dat ik tot nu toe heel veel geluk heb gehad met wat ik allemaal kan eten en drinken zonder ergens last van te krijgen. Er zijn slechts twee dingen waar ik echt niet tegen kan: zalm en pindasaus. Wanneer ik dat eet word ik ziek en krijg ik echt mega buikpijn. Ik blijf gewoon van alles proberen, in de hoop meer duidelijkheid te krijgen waar ik wel en niet goed op reageer. Soms is dat dus best wel spannend. Ga ik blij naar huis of wordt het balen?

Uitgaan en festivals
Je bent jong en je wilt wat. Ook als je Crohn hebt wil je gewoon een feestje vieren, toch? Ik ben daar absoluut voor, alleen moet ik altijd wat beter opletten. Niet alleen voor mijn buik, maar ook omdat mijn energieniveau nogal eens kan verschillen van dag tot dag. Tijdens het uitgaan of op een festival drink ik het liefste bier. Maar laat dat nou net het minst favoriete drankje zijn van mijn ingewanden. Vaak genoeg gaat het goed, maar ik kan er enorm last van krijgen. Vaak kies ik er dan ook voor het zekere voor onzekere te nemen en iets anders te drinken dan bier. Jammer, maar helaas. Dat energieniveau is wel een vervelend dingetje. Het vergt langetermijnplanning en dat kan nog vrij lastig zijn. Mijn herstel van een avond dansjes wagen kan best een paar dagen duren. Ieder weekend de bloemetjes buiten zetten is dan ook niet per se een goed idee. Het is echt doseren. Zaterdag een feestje? Dan kan ik beter de dagen van te voren mijn energie sparen en rustig aan doen. En ook zeker zorgen dat ik de dagen daarna niet te veel gekke kapriolen uithaal. Toen ik in 2016 een weekend op Pinkpop had rondgebanjerd en diezelfde week nog een concert van Bruce Springsteen op het programma had staan, stortte ik volledig in. Dat was dus niet zo’n handige week, maar The Boss vragen om zijn concert een week of twee te verzetten is ook weer zoiets…

Sporten
Sporten kost energie, maar geeft het ook. Omdat ik een tijd lang onwijs weinig energie heb gehad, ben ik fanatieker gaan sporten in de hoop er meer energie voor terug te krijgen dan dat het met kostte. Dat is gelukkig gelukt. Ik plan mijn sportmomenten vaak vooruit, zodat ik weet hoe mijn week eruit gaat zien. Donderdag doe ik meestal crossfit en op woensdag en zondag doe ik dan mijn hardlooptraining. Helaas komt het wel eens voor dat mijn lichaam het totaal niet eens is met die planning. Ik heb daar het meeste last van tijdens crossfit. De ene week gaat het super lekker en voel ik me hartstikke sterk, terwijl de andere week alle kracht uit mijn lichaam lijkt te zijn gezogen. Ik merk dat dan pas wanneer ik in de box sta. Tegelijkertijd is sporten een manier om gedachten te verzetten en kan het me ontzettend tot rust brengen.

Werk
Het is een paar keer voorgekomen dat ik wakker werd en totaal onverklaarbaar ontzettend last had van buikpijn. Het slimste is dan om thuis te blijven, want op kantoor wordt het toch niet beter en vermindert het alleen maar mijn concentratie. Maar die keuze is soms best lastig. Voor een beetje buikpijn blijven de meeste mensen niet thuis, toch? Maar toch is het blijkbaar een signaal van mijn lijf om even rustig aan te doen. Hier komt dus ook die langetermijnplanning weer om de hoek kijken. Als ik thuis blijf op het moment dat mijn lichaam zegt dat ik dat moet doen, profiteer ik daar later van. Ga ik toch naar kantoor en zit ik mezelf een hele dag in de weg, dan moet ik daar een paar dagen van herstellen. Luisteren naar je lijf, is dus voor mij heel belangrijk.

Kortom
Zoals je leest is het voornamelijk de onzekerheid die de ziekte met zich meebrengt die het lastig kan maken. Gaat dit feestje me goed af? Waar is mijn kracht ineens gebleven? Hoe ga ik reageren op dit eten? Kan ik niet beter thuisblijven? Wat als, wat als, wat als. Je moet jezelf in feite weer opnieuw leren kennen. Je moet uitvinden wat voor jou werkt, wat je goed doet en wat vooral niet. Iedere Crohn is anders, dus wat voor mij goed werkt kan voor Jantje heel slecht uitpakken.

Vergeet niet dat je dit aan de buitenkant dus niet ziet. Ik deel dit omdat ik het belangrijk vind dat er meer bewustwording komt rondom verschillende MLD-ziekten. Wist jij dat jij daar ook een aandeel in kan hebben? In de week van 18 tot en met 23 juni werk ik samen met de Maag Lever Darm Stichting om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor de collecteweek. Hoe meer er wordt opgehaald, hoe beter de toekomst voor meer dan twee miljoen buikpatiënten.

Hoe werkt het?
Als volgt: via de website www.collectebus.mlds.nl kun je online collectant worden, waardoor je samen met de Maag Lever Darm Stichting zorgt voor een betere toekomst, meer onderzoek en betere voorlichting. Daar worden mensen zoals ik heel blij van! 😉 In 1 minuut heb jij je eigen online collectebus geopend en kun je direct beginnen met collecteren. Je kunt de collectebus via Facebook aanmaken of je eigen e-mailadres gebruiken. Je krijgt vervolgens een eigen pagina die je kan verspreiden via Facebook, WhatsApp of e-mail. Familie en vrienden kunnen anoniem een online donatie doen. Ga jij collecteren? #Voorwiecollecteerjij?

Heb je na aanleiding van deze blog nog vragen over Crohn of mijn persoonlijke situatie? Ben je benieuwd naar andere effecten van Crohn of herken je je in dit verhaal? Je mag me altijd een berichtje sturen. 
Persoonlijk

Off-day hebben hoort erbij

Woensdag, de dag die de week door midden breekt. Soms is het pas woensdag, soms is het al woensdag. Mijn week begon eigenlijk goed met een prrrrrima maandag en dinsdag had ik eigenlijk ook niets te klagen. Woensdag was wel ff anders. Dat werd een off-day.

Ik merkte dat eigenlijk pas vrij laat. Te laat, want als ik er eerder aan toe had gegeven had ik mezelf hoofdpijn en frustratie kunnen besparen. Ik had een training gepland om 20:00 uur, dus moest toen ik thuiskwam snel iets eten om op tijd te zijn. Ik voelde al een klein beetje hoofdpijn opkomen, maar ik dacht dat dat wel zou wegtrekken. Dus ik ging gewoon lekker trainen.

Het was mijn slechtste training ooit. Al bij de voorbereidingen op de work out ging het mis. Een oefening die ik gewoon zou moeten kunnen doen lukte voor geen meter. Ik kreeg het niet voor elkaar. En in plaats van dat te accepteren, raakte ik gefrustreerd terwijl ik iedereen extra gewicht zag pakken. Stond ik daar met mijn mini barbell. Ik ging dus ook gefrustreerd de work out in waardoor ik uiteindelijk mijn gewicht van de stang moest halen en met een lege barbell door moest. Ik was zo teleurgesteld in mijzelf. Waarom kon ik nou niet gewoon ff focussen en alles geven?

“Het hoort erbij!”, zei de coach nadat hij me had gevraagd hoe het ging en ik zei dat het niet ging. Ja, dat klopt. Het hoort erbij. En het mag ook. Ik heb dan ook meteen na de training tegen mezelf gezegd: ok, jammer. Morgen weer een dag. Tuurlijk baalde ik. En flink. Mijn hoofdpijn was ook erger geworden. Maar het hoeft niet te betekenen dat de rest van de week ook stom verloopt. Sterker nog, dat heb je misschien wel zelf in de hand. In de auto werd ik gebeld door mijn lieve vriendinnetje Nikki die mij al een heel eind op weg hielp naar een beter humeur. Ik propte er nog een bak havermout in, gewoon omdat ik daar zin in had, pakte een warme douche en kroop om half 10 onder de wol. Met mijn beide katten aan mijn zij. Vastberaden om de volgende dag een betere dag te hebben.

Dat lukte! Gisteren was weer beter. Ik heb ook niet meer gebaald om het hebben van een off-day, dat heeft namelijk helemaal geen zin en het verpest de rest van je week. Een off-day hebben hoort er inderdaad bij. Soms heb je dat misschien wel gewoon even nodig. Als een soort schop onder je kont. Zo van: doe ff normaal. Ondanks dat zo’n dag niet leuk is, helpt het je wel om de volgende dag beter te zijn. Om positieve energie te verzamelen die je mee kunt nemen in de rest van je week. Nu is het vrijdagmiddag, ik ben klaar met werken en het is tijd voor vega hamburgers en gezelligheid. Tijd voor positieve energie, tijd voor gezelligheid. Geen off-days meer voor nu. Fijn weekend!

#1 Negatief zelfbeeld·Persoonlijk

Road to self love #1: Negatief zelfbeeld


Wie is er nou nooit onzeker? Ik denk niemand. Iedereen heeft wel eens een moment van onzekerheid. Maar wat nou als onzekerheid je leven min of meer beheerst? Dat er geen dag voorbij gaat dat je niet wordt geconfronteerd met je eigen onzekerheid? Ik kan je vertellen: doodvermoeiend. Extra doodvermoeiend omdat ik me er zo bewust van ben dat het zo is, maar er niets aan kan veranderen. Hoe hard ik dat ook zelf probeer, het lukt me niet die negativiteit te doorbreken. Op een gegeven moment gaat dat zijn tol eisen. Deze week zat ik voor het eerst tegenover een psychotherapeut. Na een aantal gesprekken bij de medische psycholoog hebben we besloten het traject hier voort te zetten. En daar ben ik erg blij mee. In deze eerste blog van mij Road to self love vertel ik waarom ik precies bij de psychotherapeut loop.
Lees verder

Persoonlijk

Heb ik weer meer energie?

De winter lijkt wel eeuwig te duren. Na een paar dagen zon en zachtere temperaturen is het weer koud en guur, waait het hard en vriezen mijn handen er vanaf wanneer ik van of naar het station fiets. Ik word er helemaal koekoek van en vind het hoog tijd dat het gewoon echt lente gaat worden. Daar ben ik vast niet de enige in. Die winter heeft niet per se een positief effect op mijn toch al lage energieniveau. Ook ben ik super lang verkouden geweest. En daarnaast heb ik bijna altijd wel wat te doen, dus vermoeidheid is niet zo gek. Alleen maanden lang vermoeid zijn is gewoon heel erg vervelend. Toch lijkt er ineens iets veranderd te zijn…
Wat dan?

Persoonlijk·Sport

De Olympische Spelen als motivatie


Sven Kramer heeft vandaag laten zien wat een enorme sportman hij is. Vandaag moest het gebeuren. Hij zou de 10.000 meter op zijn naam schrijven. Hij zou met gouden medaille voor deze afstand naar huis gaan. Ik was samen met mijn collega onderweg naar een afspraak in het oosten van het land en heb alle ritten op mijn telefoon gekeken. Na de dweil begon het nagelbijten. Bergsma reed hard, Bloemen nog harder. Kramer aan de start. Zou het dan echt gebeuren? Het gebeurde niet. Kramer eindigde zesde. Toch verdient Kramer na deze race een absolute gouden medaille. En medaille voor allergrootste sportman ooit.

Ik vind deze reactie zo mooi. Groots winnen is prachtig, maar groots verliezen is ontzettend knap. “Het is gewoon slecht”, als je dat kan zeggen na de voor jou belangrijkste race ooit ben je toch een geweldenaar?

Dit blogje gaat over hoe de Olympische Spelen mij motiveren om met sport bezig te zijn. Om fit te worden. Maar ik had toen ik vanochtend bedacht een blogje te schrijven na de 10 kilometer wel verwacht dat ik ‘m anders zou beginnen. Namelijk met een gouden medaille voor Sven. Dat zat er helaas niet in, maar alsnog schrijf ik hier nu dit blogje. Als ode aan een groots sportman en om alsnog te vertellen hoe de Olympische Spelen mij motiveren om lekker aan de bak te gaan.

Van sporten krijg ik energie. Ik vind het heerlijk om hard te lopen of te trainen met gewichten. Ik heb alleen weinig energie om te sporten. Lastig uit te leggen he? Als ik thuis ben en heb gegeten heb ik vaak weinig energie meer over om te gaan lopen of trainen en ga ik liever vroeg naar bed. Misschien komt dat nu omdat het wat minder gaat, maar ik heb ook zo’n idee dat het een beetje aan de winter ligt. Zodra het straks wat langer licht blijft hoop ik meer de deur uit te kunnen en lekker te trainen. Zo wil ik in mei 7,5 km lopen op de Marikenloop in plaats van 5. Een mooi doel om naar toe te werken. Ook wil ik in de zomer lekker gaan fietsen en skeeleren. Lekker de buitenlucht in en fitter worden. Toch jammer dat mijn moeder me vroeger niet de schaatsen onder heeft gebonden en me het ijs op heeft geduwd…

Na carnaval wilde ik het sowieso allemaal anders gaan doen. Er voor gaan, volle bak. Maar de Olympische Spelen motiveren mij iedere dag weer om dat ook echt te gaan doen. Ik vind het zo machtig mooi om schaatsen te kijken. Die explosiviteit, het uithoudingsvermogen, het pushen to the limit, er helemaal helemaal helemaal voor gaan. Een topprestatie neerzetten. Sport is prachtig, sport is hard. Je daagt jezelf uit, iedere keer weer. Je wordt beter en sterker, fitter. Ik zal nooit zo’n topsportniveau bereiken, maar het is wel mooi om een motivatie te hebben toch? Ik moet er tegelijkertijd wel voor waken me niet all the way ergens in te gooien, want voor je het weet doe ik weer teveel. Langzaam opbouwen, rustig aan.

Carnaval is altijd een aanslag op je lichaam, logisch. Maar ik heb er uiteraard even een flinke verkoudheid aan overgehouden. Die verkoudheid is gedurende de dag alleen maar erger geworden. Balen, want ik had vanavond een training op het programma staan waarin ik even zou laten zien hoe gemotiveerd ik was. Helaas kan ik amper normaal ademhalen dus even rusten is noodzakelijk. Zodra mijn lijf het toelaat ga ik ervoor, met de motivatie die ik krijg van de OS in mijn achterhoofd. Fit de zomer in. Die 7,5 kilometer knallen in mei. Fietstochtjes maken. Ik heb nog niet eens een geschikte fiets maar hey, dromen mag?

 

 

Persoonlijk

Mijn doelen voor 2018


Vrijwel iedereen start het nieuwe jaar met goede voornemens. Stoppen met roken, meer naar de sportschool, gezonder eten… Je kent ze wel. De eerste maanden gaat het goed, maar langzamerhand wordt het steeds lastiger om die voornemens waar te maken en vervolgens kun je aan het eind van het jaar weer opnieuw beginnen. Daarom heb ik dit jaar besloten geen goede voornemens te hebben, maar doelen. Bepaalde dingen die ik in 2018 wil waarmaken. Nu hoor ik je denken: doelen, voornemens, dat is toch praktisch hetzelfde? Dat klopt. Maar ik noem ze liever doelen. Nou goed. Ik heb ze hieronder opgeschreven.

1. Rust in mijn hoofd
Ik loop al een tijdje bij de medische psycholoog en daarnaast loopt er een verwijzing naar een psychotherapeut. In het begin vond ik dit allemaal helemaal ruk, maar inmiddels ben ik er heel erg blij mee. Het afgelopen jaar was mentaal voor mij vrij heftig hier en daar, ondanks dat ik super leuke dingen heb mogen doen in 2017. Ik ben dan ook van plan om in 2018 vrolijk door te gaan met bezoekjes aan de shrink zodat ik volgend jaar kan schrijven dat 2018 absoluut mijn jaar was! Waar ik nu nog vaak overal ben met mijn hoofd, wil ik dit jaar zorgen voor meer rust. Vaker stilstaan, rustig ademhalen en mezelf afvragen of paniek nou echt nodig is. De eerste dag van het nieuwe jaar ging die vlieger al niet op, helaas. Ik was bij mijn moeder en zou met de auto van mijn vriend terug naar huis rijden. De banden waren zacht. Ik moest ze op gaan pompen bij de pomp, maar dat kan ik natuurlijk helemaal niet en dus liepen ze alleen maar verder leeg. Ik had twee miauwende katten in de auto en ik wilde gewoon naar huis. Ik reed terug naar mijn moeder, in paniek, en aldaar kon de buurman met zijn compressor alsnog de banden oppompen. Paniek is toch helemaal niet nodig in die situatie? Achteraf wist ik dat best, maar goed achteraf is het mooi wonen. Vanaf nu wil ik proberen van te voren tot de conclusie te komen dat paniek niet nodig is. Iets vaker ademhalen en relativeren.

2. Genieten van mooie kleine dingen
Ze zeggen wel eens: geluk zit in de kleine dingen. En dat wordt niet voor niets gezegd. Ik merkte in 2017 dat ik van kleine, maar ook van grotere dingen, niet meer optimaal kon genieten. Ik vond alles leuk hoor, maar echt echt echt genieten, dat gebeurde niet. Met uitzondering van Amerika, want het was onmogelijk om daar niet te genieten. Maar het moet toch niet nodig zijn om alleen maar van zulke grote dingen te kunnen genieten? Het zijn juist die kleine dingetjes die je gelukkig maken. Gelukkig zijn met weinig. Het lukt me steeds vaker om stil te staan bij kleine momenten om te realiseren dat ik gelukkig ben. Laatst hadden we een avondje met vrienden bij ons thuis en ineens stonden mijn gedachten stil. In slechts een paar seconden observeerde ik het geheel. Iedereen kletsend, lachend, vrolijk. En in die paar seconden van observatie realiseerde ik me dat ik ontzettend gelukkig ben met de mensen om mij heen. Goede vrienden zijn alles in het leven. Ze geven je energie en blijdschap. Inspireren en motiveren je. Staan voor je klaar en vragen om hulp. In het nieuwe jaar wil ik met dit kleine trucje doorgaan. Vaker stilstaan bij dit soort momenten.

3. Fitter worden
Dit doel staat waarschijnlijk op heel veel lijstjes. Eind vorig jaar heb ik de fundamental lessen van CrossFit gevolgd en over een paar weken begin ik met het echte werk. Zwoegen en zweten, met gewichtjes smijten en sterker worden. Mega veel zin in! Daarnaast heb ik het hardlopen weer opgepakt en ik was vergeten hoe lekker ik dat vind. Tijdens een run ga ik soms nog wel tien keer door een hel en terug, maar achteraf ben ik altijd zo voldaan. Ik wil dit proberen vol te houden zodat mijn lichaam dit jaar fitter kan worden. Een fit lichaam is een fitte geest en geeft ook meer energie. Dat kan ik wel gebruiken!

4. Minstens 5km knallen op een loopevenement
Deze sluit mooi aan op de vorige. Vorig jaar mei liep ik een – voor mij – vrij rappe vijf kilometer op de Marikenloop in Nijmegen. Dit vond ik zo’n toffe ervaring dat ik dit jaar meer van dit soort lopen wil doen. De eerste staat al gepland en wel op 25 maart. Ik hoop dat ik er dit jaar meer dan één kan doen. Hopelijk worden mijn hardloopskills dit jaar ook aardig geimproved zodat ik in afstand ook kan groeien!

5. Crohn onder controle
De allerbelangrijkste. Zoals jullie weten is de relatie tussen mij en Crohn wel eens beter geweest. In 2018 hoop ik dat we samen in relatietherapie kunnen gaan waardoor we er samen uit kunnen komen en weer vrolijk en gezond verder kunnen gaan. Minder buikpijn, minder stressjes, minder vermoeidheid. Laten zien dat ik sterker ben dan Crohn, door het wel te accepteren maar niet mijn leven te laten bepalen. Dat lijkt me een mooi streven voor het nieuwe jaar.

Dit waren ze wel. Uiteraard hoop ik dat ik ook dit jaar weer prachtige reizen mag maken en de wereld een stukje beter mag leren kennen. Want dat is toch wel wat ik het allerliefste doe. 🌎

Wat zijn jullie doelen voor het komende jaar? Oh ja, en natuurlijk nog de allerbeste wensen 😉 ❤️

Follow my blog with Bloglovin

Persoonlijk

Normaal is altijd anders

Toen ik vorige week voor mijn medicijnen moest, baalde ik als een stekker. Ik had een super leuk vriendenweekend achter de rug en moest terug naar de realiteit. Niet alleen de normale realiteit, ook de realiteit van het chronisch ziek zijn. Blijkbaar was ik zichtbaar aan het balen, omdat mijn vriend op een gegeven moment tegen mij zei dat ik wel aardig moest doen. Toen hij daaraan toevoegde dat hij begreep dat het oneerlijk was dat ik voor de zoveelste keer naar het ziekenhuis moest, raakte hij een gevoelige snaar. Het is inmiddels anderhalve week geleden dat ik naar het ziekenhuis ben geweest, maar het houdt me bezig. Een flink baalgevoel omdat ik ziek ben. Altijd zal blijven. Het maakt me verdrietig en ik blijf daar dan een beetje in hangen. Dus was ik blij dat ik vanmiddag weer langs de medische psycholoog kon om te werken aan de acceptatie.
Lees verder