Sport

Raceverslag Vestingloop 2019

Gisteren liep ik de voor mij langverwachte Vestingloop in mijn eigen stad Den Bosch. Maanden naartoe geleefd, zo voorbij. En wat was het een feest! Ik heb genoten van iedere, toch wel zware, meter. De uren voor de race liepen helemaal niet zoals ik had gehoopt, wat voor een bak frustratie zorgde. Ik zag daarom mijn doel al helemaal in het water vallen, namelijk onder de 30 minuten finishen.

Rond een uur of 9 ’s ochtends stond ik op om te ontbijten. We zijn de tuin aan het opknappen en zaterdag begonnen met het schilderen van de muren en buitendeur. In had gehoopt dat dat in een middagje wel gefixt zou zijn, maar helaas. Ik dacht er op de een of andere, voor mij nog volstrekt onduidelijke reden goed aan te doen om voor de start van de Vestingloop de deur nog een keer in de lak te zetten. Een slechter idee heb ik zelden gehad. Ik wilde die deur zo snel mogelijk af hebben, want met m’n hoofd stond ik al in het startvak. Ik wilde een uur van te voren aanwezig zijn zodat ik zeker wist dat ik me nergens voor hoefde te haasten en alle tijd had om mijn tas nog af te geven en naar de wc te gaan. Maar uiteindelijk bleef ik te lang door kliederen in te tuin waardoor we drie kwartier van te voren pas van huis vetrokken.

Net voor 12.00u sloot ik achter in de rij aan bij de tas-inname. En die rij was vrij lang. Ik raakte er gestresst en geïrriteerd door aangezien het startschot om 12.30u zou klinken. Ik moest ook écht nog plassen, maar had de hoop op een korte rij voor de wc al stiekem laten varen. Twintig minuten later had ik mijn tas pas ingeleverd en haastte me naar het startvak. Inderdaad een mega rij voor de toiletten. Dan maar niet naar de wc. Gefrustreerd en wel voegde ik me bij Roy die achterin het achterste startvak op me stond te wachten.

Omdat we dus in het achterste startvak startte (waarschijnlijk heb ik bij het inschrijven 35 minuten ingevuld), duurde het een minuut of drie voordat wij de start over liepen. Muziek aan, verstand op nul en gaan. Roy was meteen uit het zicht. Voor me zag ik de haas van 30 minuten en besloot de eerste kilometers in de buurt te blijven, zodat ik hopelijk niet te hard van start ging. Mijn benen dachten daar anders over, want afremmen lukte niet waardoor ik de pacer redelijk snel achter me had. De eerste anderhalf tot twee kilometer was ik voornamelijk bezig met het inhalen van mensen, waardoor ik veel moest zigzaggen. Op de helft voelde ik dat ik daardoor veel energie had verloren en ook echt te hard van start was gegaan. Dat moment kwam dus vrij snel.

Tijdens trainingen van 5km drink ik nooit water, dus vond ik het aanvankelijk ook niet nodig om dat nu wel te doen. Maar ik móést, want ik ging kapot. Bij het 3km punt dronk ik het bekertje zo snel mogelijk leeg, verslikte me, hoestte de longen even uit m’n lijf, slikte ze weer in en gaf weer gas. ‘Nog maar twee kilometer. We zijn er bijna’, nam ik mezelf telkens voor. We draaide Vughterstraat in en ik voelde dat ik iets gas terug moest nemen, omdat ik anders binnen niet al te lange tijd over m’n nek zou gaan. Ik had het enorm heet en vroeg mezelf af waarom ik dit ook alweer zo leuk vond. Bij het 4km punt dacht ik: dan maar helemaal kapot. Ik gaf weer gas en dacht vooral niet na. Of ja, ik zei tegen mezelf dat ik niet moest overgeven. Vond ik nergens voor nodig.

Ik keek op mijn horloge en zag de 5km steeds dichterbij komen. Ik zocht naar een nummer dat mij richting de finish zou laten vliegen en kwam uit bij AC/DC. Met nog 700 meter te gaan knalde Thunderstruck in mijn oren. Nog geen 30 meter verder stopte mijn koptelefoon er ineens mee. Geen tijd om te fixen, doorlopen nu. De laatste bocht, we zijn er bijna. Bijna klaar. Een sprintje zat er niet meer in.

En dan die finish. Waaaaauw. Voor het eerst liep ik de Vestingloop en het is een van de vetste finishes ooit. Met nog 5 meter te gaan keek ik op mijn horloge en zag dat ik mijn doel zou bereiken. Op 29 minuut en 31 seconden stapte ik over de streep. Pijn maakte plaats voor geluk, trots en enorme blijheid. Onverwachts had ik het toch gehaald!

De ene 5km is de andere niet, dat blijkt. Ik heb nog nooit zo’n zware 5km gelopen. Desalniettemin heb ik er onwijs van genoten. In mei vorig jaar leek dit doel echt onhaalbaar. Toen was mijn plan om ‘m vooral rustig uit te lopen zonder pijn. Ongeacht welke tijd daar aan vast zou hangen. Maar na maanden van geduld, een opbouwschema en tientallen bezoekjes aan de fysio met pittige massages is het gewoon gelukt! En daar ben ik onwijs blij mee. Dus dank aan het support dat ik kreeg van medelopers, dank aan de fysio die me van mijn blessure af heeft geholpen, advies gaf en met een schema kwam, en vooral ook dank aan mijn lijf die mij van kilometer 1 tot kilometer 5 niet liet stoppen. ❤️ Op naar de volgende!

#5 Een ode aan mijn lichaam·Persoonlijk·Sport

#5 Een ode aan mijn lichaam

Over het algemeen ben ik niet per se te spreken over mijn lichaam. Het kan altijd beter, mooier, langer, dunner, strakker, sterker… blablabla. Toen ik gediagnostiseerd werd met Crohn, baalde ik ontzettend van mijn lijf. Ik baalde ineens niet meer voornamelijk van hoe het eruit zag. Wat me meer frustreerde was dat het zo zwak was. Blijkbaar zwak genoeg om chronisch ziek te worden. Te zwak om tegen pijn en vermoeidheid te vechten. Het kon niet meer fatsoenlijk zonder medicijnen functioneren.
Lees verder

Sport

Minder is meer

Ooit van shin splints gehoord? Shin splints is een blessure door overbelasting en is een scheenbeenirritatie. Vaak voel je het net boven je enkel aan de binnenkant van je been. Het voelt alsof het echt op de zijkant van je bot zit. Super irritante pijn. De blessure wordt veroorzaakt door overbelasting door bijvoorbeeld een slechte trainingsopbouw of teveel lopen op harde ondergrond of niet de juiste schoenen. Als de blessure niet behandeld wordt en erger wordt, kan het zelfs gaan ontsteken. Moet je niet willen.

Lees verder

Persoonlijk·Sport

De Olympische Spelen als motivatie


Sven Kramer heeft vandaag laten zien wat een enorme sportman hij is. Vandaag moest het gebeuren. Hij zou de 10.000 meter op zijn naam schrijven. Hij zou met gouden medaille voor deze afstand naar huis gaan. Ik was samen met mijn collega onderweg naar een afspraak in het oosten van het land en heb alle ritten op mijn telefoon gekeken. Na de dweil begon het nagelbijten. Bergsma reed hard, Bloemen nog harder. Kramer aan de start. Zou het dan echt gebeuren? Het gebeurde niet. Kramer eindigde zesde. Toch verdient Kramer na deze race een absolute gouden medaille. En medaille voor allergrootste sportman ooit.

Ik vind deze reactie zo mooi. Groots winnen is prachtig, maar groots verliezen is ontzettend knap. “Het is gewoon slecht”, als je dat kan zeggen na de voor jou belangrijkste race ooit ben je toch een geweldenaar?

Dit blogje gaat over hoe de Olympische Spelen mij motiveren om met sport bezig te zijn. Om fit te worden. Maar ik had toen ik vanochtend bedacht een blogje te schrijven na de 10 kilometer wel verwacht dat ik ‘m anders zou beginnen. Namelijk met een gouden medaille voor Sven. Dat zat er helaas niet in, maar alsnog schrijf ik hier nu dit blogje. Als ode aan een groots sportman en om alsnog te vertellen hoe de Olympische Spelen mij motiveren om lekker aan de bak te gaan.

Van sporten krijg ik energie. Ik vind het heerlijk om hard te lopen of te trainen met gewichten. Ik heb alleen weinig energie om te sporten. Lastig uit te leggen he? Als ik thuis ben en heb gegeten heb ik vaak weinig energie meer over om te gaan lopen of trainen en ga ik liever vroeg naar bed. Misschien komt dat nu omdat het wat minder gaat, maar ik heb ook zo’n idee dat het een beetje aan de winter ligt. Zodra het straks wat langer licht blijft hoop ik meer de deur uit te kunnen en lekker te trainen. Zo wil ik in mei 7,5 km lopen op de Marikenloop in plaats van 5. Een mooi doel om naar toe te werken. Ook wil ik in de zomer lekker gaan fietsen en skeeleren. Lekker de buitenlucht in en fitter worden. Toch jammer dat mijn moeder me vroeger niet de schaatsen onder heeft gebonden en me het ijs op heeft geduwd…

Na carnaval wilde ik het sowieso allemaal anders gaan doen. Er voor gaan, volle bak. Maar de Olympische Spelen motiveren mij iedere dag weer om dat ook echt te gaan doen. Ik vind het zo machtig mooi om schaatsen te kijken. Die explosiviteit, het uithoudingsvermogen, het pushen to the limit, er helemaal helemaal helemaal voor gaan. Een topprestatie neerzetten. Sport is prachtig, sport is hard. Je daagt jezelf uit, iedere keer weer. Je wordt beter en sterker, fitter. Ik zal nooit zo’n topsportniveau bereiken, maar het is wel mooi om een motivatie te hebben toch? Ik moet er tegelijkertijd wel voor waken me niet all the way ergens in te gooien, want voor je het weet doe ik weer teveel. Langzaam opbouwen, rustig aan.

Carnaval is altijd een aanslag op je lichaam, logisch. Maar ik heb er uiteraard even een flinke verkoudheid aan overgehouden. Die verkoudheid is gedurende de dag alleen maar erger geworden. Balen, want ik had vanavond een training op het programma staan waarin ik even zou laten zien hoe gemotiveerd ik was. Helaas kan ik amper normaal ademhalen dus even rusten is noodzakelijk. Zodra mijn lijf het toelaat ga ik ervoor, met de motivatie die ik krijg van de OS in mijn achterhoofd. Fit de zomer in. Die 7,5 kilometer knallen in mei. Fietstochtjes maken. Ik heb nog niet eens een geschikte fiets maar hey, dromen mag?

 

 

Algemeen·Sport

Crossfit crohnfit


Ai ai ai, ik heb het ook. Het crossfit-virus heeft mij te pakken. Ik had mezelf voorgenomen om na Amerika weer lekker aan de bak te gaan met sporten. Ik besloot deze keer serieus aan de bak te gaan en niet een lame goedkoop abonnementje te nemen bij de grote ketens om vervolgens nooit te gaan sporten omdat het toch maar vijftien euro per maand kost. Nope, ik wilde een stok achter de deur hebben zodat ik ECHT aan de slag ging. Dan kan je een fancy fitnessabonnement nemen en dan alsnog drie keer per week op de crosstrainer staan, maar dat vind ik nou niet echt uitdagend. Dat werd ‘m dus niet. Mijn super lieve, favoriete, sportieve, desondanks-ook-net-als-ik-met-de-pot-nutella-op-de-bank-zittende, motiverende vriendin Nikki deed al een tijdje crossfit en dus dacht ik: dat ga ik ook lekker doen.
En hoe ging dat dan?

Persoonlijk·Sport

5KM knallen op de Marikenloop

Ik had altijd een hekel aan hardlopen. Vreselijk vond ik het. Ik kreeg het niet voor elkaar en was na één minuut hardlopen al kapot. Echt trainen deed ik dan ook niet. Zo af en toe gaf ik het weer eens een kans en had dan meteen spijt. Vervolgens belandde de hardloopschoenen weer voor een halfjaar of langer in de kast. Op een gegeven moment besloot ik daar toch maar eens verandering in te brengen. Drie keer per week. Dertig minuten. En dan het liefst vijf kilometer.

Dat ging natuurlijk niet aan één stuk. Maar ik probeerde het op te bouwen door middel van mijn eigen intervaltraining. Bij mij was interval altijd anders. Eén minuut hardlopen en dan weer twee wandelen. Twee hardlopen, vier wandelen. Tien hardlopen, één wandelen. Nou goed, sloeg nergens op dus.

Lees verder