Sport

Raceverslag Vestingloop 2019

Gisteren liep ik de voor mij langverwachte Vestingloop in mijn eigen stad Den Bosch. Maanden naartoe geleefd, zo voorbij. En wat was het een feest! Ik heb genoten van iedere, toch wel zware, meter. De uren voor de race liepen helemaal niet zoals ik had gehoopt, wat voor een bak frustratie zorgde. Ik zag daarom mijn doel al helemaal in het water vallen, namelijk onder de 30 minuten finishen.

Rond een uur of 9 ’s ochtends stond ik op om te ontbijten. We zijn de tuin aan het opknappen en zaterdag begonnen met het schilderen van de muren en buitendeur. In had gehoopt dat dat in een middagje wel gefixt zou zijn, maar helaas. Ik dacht er op de een of andere, voor mij nog volstrekt onduidelijke reden goed aan te doen om voor de start van de Vestingloop de deur nog een keer in de lak te zetten. Een slechter idee heb ik zelden gehad. Ik wilde die deur zo snel mogelijk af hebben, want met m’n hoofd stond ik al in het startvak. Ik wilde een uur van te voren aanwezig zijn zodat ik zeker wist dat ik me nergens voor hoefde te haasten en alle tijd had om mijn tas nog af te geven en naar de wc te gaan. Maar uiteindelijk bleef ik te lang door kliederen in te tuin waardoor we drie kwartier van te voren pas van huis vetrokken.

Net voor 12.00u sloot ik achter in de rij aan bij de tas-inname. En die rij was vrij lang. Ik raakte er gestresst en geïrriteerd door aangezien het startschot om 12.30u zou klinken. Ik moest ook écht nog plassen, maar had de hoop op een korte rij voor de wc al stiekem laten varen. Twintig minuten later had ik mijn tas pas ingeleverd en haastte me naar het startvak. Inderdaad een mega rij voor de toiletten. Dan maar niet naar de wc. Gefrustreerd en wel voegde ik me bij Roy die achterin het achterste startvak op me stond te wachten.

Omdat we dus in het achterste startvak startte (waarschijnlijk heb ik bij het inschrijven 35 minuten ingevuld), duurde het een minuut of drie voordat wij de start over liepen. Muziek aan, verstand op nul en gaan. Roy was meteen uit het zicht. Voor me zag ik de haas van 30 minuten en besloot de eerste kilometers in de buurt te blijven, zodat ik hopelijk niet te hard van start ging. Mijn benen dachten daar anders over, want afremmen lukte niet waardoor ik de pacer redelijk snel achter me had. De eerste anderhalf tot twee kilometer was ik voornamelijk bezig met het inhalen van mensen, waardoor ik veel moest zigzaggen. Op de helft voelde ik dat ik daardoor veel energie had verloren en ook echt te hard van start was gegaan. Dat moment kwam dus vrij snel.

Tijdens trainingen van 5km drink ik nooit water, dus vond ik het aanvankelijk ook niet nodig om dat nu wel te doen. Maar ik móést, want ik ging kapot. Bij het 3km punt dronk ik het bekertje zo snel mogelijk leeg, verslikte me, hoestte de longen even uit m’n lijf, slikte ze weer in en gaf weer gas. ‘Nog maar twee kilometer. We zijn er bijna’, nam ik mezelf telkens voor. We draaide Vughterstraat in en ik voelde dat ik iets gas terug moest nemen, omdat ik anders binnen niet al te lange tijd over m’n nek zou gaan. Ik had het enorm heet en vroeg mezelf af waarom ik dit ook alweer zo leuk vond. Bij het 4km punt dacht ik: dan maar helemaal kapot. Ik gaf weer gas en dacht vooral niet na. Of ja, ik zei tegen mezelf dat ik niet moest overgeven. Vond ik nergens voor nodig.

Ik keek op mijn horloge en zag de 5km steeds dichterbij komen. Ik zocht naar een nummer dat mij richting de finish zou laten vliegen en kwam uit bij AC/DC. Met nog 700 meter te gaan knalde Thunderstruck in mijn oren. Nog geen 30 meter verder stopte mijn koptelefoon er ineens mee. Geen tijd om te fixen, doorlopen nu. De laatste bocht, we zijn er bijna. Bijna klaar. Een sprintje zat er niet meer in.

En dan die finish. Waaaaauw. Voor het eerst liep ik de Vestingloop en het is een van de vetste finishes ooit. Met nog 5 meter te gaan keek ik op mijn horloge en zag dat ik mijn doel zou bereiken. Op 29 minuut en 31 seconden stapte ik over de streep. Pijn maakte plaats voor geluk, trots en enorme blijheid. Onverwachts had ik het toch gehaald!

De ene 5km is de andere niet, dat blijkt. Ik heb nog nooit zo’n zware 5km gelopen. Desalniettemin heb ik er onwijs van genoten. In mei vorig jaar leek dit doel echt onhaalbaar. Toen was mijn plan om ‘m vooral rustig uit te lopen zonder pijn. Ongeacht welke tijd daar aan vast zou hangen. Maar na maanden van geduld, een opbouwschema en tientallen bezoekjes aan de fysio met pittige massages is het gewoon gelukt! En daar ben ik onwijs blij mee. Dus dank aan het support dat ik kreeg van medelopers, dank aan de fysio die me van mijn blessure af heeft geholpen, advies gaf en met een schema kwam, en vooral ook dank aan mijn lijf die mij van kilometer 1 tot kilometer 5 niet liet stoppen. ❤️ Op naar de volgende!

#5 Een ode aan mijn lichaam·Persoonlijk·Sport

#5 Een ode aan mijn lichaam

Over het algemeen ben ik niet per se te spreken over mijn lichaam. Het kan altijd beter, mooier, langer, dunner, strakker, sterker… blablabla. Toen ik gediagnostiseerd werd met Crohn, baalde ik ontzettend van mijn lijf. Ik baalde ineens niet meer voornamelijk van hoe het eruit zag. Wat me meer frustreerde was dat het zo zwak was. Blijkbaar zwak genoeg om chronisch ziek te worden. Te zwak om tegen pijn en vermoeidheid te vechten. Het kon niet meer fatsoenlijk zonder medicijnen functioneren.
Lees verder

Persoonlijk

Is het gelukt mijn goede voornemens waar te maken?

Hoe staat het met de goede voornemens die jij vorig jaar voor jezelf had bedacht? Heb je ze waargemaakt of ben je twee weken goed bezig geweest en daarna weer in oude patronen gevallen? In januari schreef ik welke doelen ik voor 2018 had en aangezien het jaar bijna om is leek het me een uitstekend moment om eens te kijken of ik die doelen heb bereikt. Wat denk jij?
Lees verder

Sport

Minder is meer

Ooit van shin splints gehoord? Shin splints is een blessure door overbelasting en is een scheenbeenirritatie. Vaak voel je het net boven je enkel aan de binnenkant van je been. Het voelt alsof het echt op de zijkant van je bot zit. Super irritante pijn. De blessure wordt veroorzaakt door overbelasting door bijvoorbeeld een slechte trainingsopbouw of teveel lopen op harde ondergrond of niet de juiste schoenen. Als de blessure niet behandeld wordt en erger wordt, kan het zelfs gaan ontsteken. Moet je niet willen.

Lees verder

Persoonlijk

Heb ik weer meer energie?

De winter lijkt wel eeuwig te duren. Na een paar dagen zon en zachtere temperaturen is het weer koud en guur, waait het hard en vriezen mijn handen er vanaf wanneer ik van of naar het station fiets. Ik word er helemaal koekoek van en vind het hoog tijd dat het gewoon echt lente gaat worden. Daar ben ik vast niet de enige in. Die winter heeft niet per se een positief effect op mijn toch al lage energieniveau. Ook ben ik super lang verkouden geweest. En daarnaast heb ik bijna altijd wel wat te doen, dus vermoeidheid is niet zo gek. Alleen maanden lang vermoeid zijn is gewoon heel erg vervelend. Toch lijkt er ineens iets veranderd te zijn…
Wat dan?

Persoonlijk

Mijn doelen voor 2018


Vrijwel iedereen start het nieuwe jaar met goede voornemens. Stoppen met roken, meer naar de sportschool, gezonder eten… Je kent ze wel. De eerste maanden gaat het goed, maar langzamerhand wordt het steeds lastiger om die voornemens waar te maken en vervolgens kun je aan het eind van het jaar weer opnieuw beginnen. Daarom heb ik dit jaar besloten geen goede voornemens te hebben, maar doelen. Bepaalde dingen die ik in 2018 wil waarmaken. Nu hoor ik je denken: doelen, voornemens, dat is toch praktisch hetzelfde? Dat klopt. Maar ik noem ze liever doelen. Nou goed. Ik heb ze hieronder opgeschreven.

1. Rust in mijn hoofd
Ik loop al een tijdje bij de medische psycholoog en daarnaast loopt er een verwijzing naar een psychotherapeut. In het begin vond ik dit allemaal helemaal ruk, maar inmiddels ben ik er heel erg blij mee. Het afgelopen jaar was mentaal voor mij vrij heftig hier en daar, ondanks dat ik super leuke dingen heb mogen doen in 2017. Ik ben dan ook van plan om in 2018 vrolijk door te gaan met bezoekjes aan de shrink zodat ik volgend jaar kan schrijven dat 2018 absoluut mijn jaar was! Waar ik nu nog vaak overal ben met mijn hoofd, wil ik dit jaar zorgen voor meer rust. Vaker stilstaan, rustig ademhalen en mezelf afvragen of paniek nou echt nodig is. De eerste dag van het nieuwe jaar ging die vlieger al niet op, helaas. Ik was bij mijn moeder en zou met de auto van mijn vriend terug naar huis rijden. De banden waren zacht. Ik moest ze op gaan pompen bij de pomp, maar dat kan ik natuurlijk helemaal niet en dus liepen ze alleen maar verder leeg. Ik had twee miauwende katten in de auto en ik wilde gewoon naar huis. Ik reed terug naar mijn moeder, in paniek, en aldaar kon de buurman met zijn compressor alsnog de banden oppompen. Paniek is toch helemaal niet nodig in die situatie? Achteraf wist ik dat best, maar goed achteraf is het mooi wonen. Vanaf nu wil ik proberen van te voren tot de conclusie te komen dat paniek niet nodig is. Iets vaker ademhalen en relativeren.

2. Genieten van mooie kleine dingen
Ze zeggen wel eens: geluk zit in de kleine dingen. En dat wordt niet voor niets gezegd. Ik merkte in 2017 dat ik van kleine, maar ook van grotere dingen, niet meer optimaal kon genieten. Ik vond alles leuk hoor, maar echt echt echt genieten, dat gebeurde niet. Met uitzondering van Amerika, want het was onmogelijk om daar niet te genieten. Maar het moet toch niet nodig zijn om alleen maar van zulke grote dingen te kunnen genieten? Het zijn juist die kleine dingetjes die je gelukkig maken. Gelukkig zijn met weinig. Het lukt me steeds vaker om stil te staan bij kleine momenten om te realiseren dat ik gelukkig ben. Laatst hadden we een avondje met vrienden bij ons thuis en ineens stonden mijn gedachten stil. In slechts een paar seconden observeerde ik het geheel. Iedereen kletsend, lachend, vrolijk. En in die paar seconden van observatie realiseerde ik me dat ik ontzettend gelukkig ben met de mensen om mij heen. Goede vrienden zijn alles in het leven. Ze geven je energie en blijdschap. Inspireren en motiveren je. Staan voor je klaar en vragen om hulp. In het nieuwe jaar wil ik met dit kleine trucje doorgaan. Vaker stilstaan bij dit soort momenten.

3. Fitter worden
Dit doel staat waarschijnlijk op heel veel lijstjes. Eind vorig jaar heb ik de fundamental lessen van CrossFit gevolgd en over een paar weken begin ik met het echte werk. Zwoegen en zweten, met gewichtjes smijten en sterker worden. Mega veel zin in! Daarnaast heb ik het hardlopen weer opgepakt en ik was vergeten hoe lekker ik dat vind. Tijdens een run ga ik soms nog wel tien keer door een hel en terug, maar achteraf ben ik altijd zo voldaan. Ik wil dit proberen vol te houden zodat mijn lichaam dit jaar fitter kan worden. Een fit lichaam is een fitte geest en geeft ook meer energie. Dat kan ik wel gebruiken!

4. Minstens 5km knallen op een loopevenement
Deze sluit mooi aan op de vorige. Vorig jaar mei liep ik een – voor mij – vrij rappe vijf kilometer op de Marikenloop in Nijmegen. Dit vond ik zo’n toffe ervaring dat ik dit jaar meer van dit soort lopen wil doen. De eerste staat al gepland en wel op 25 maart. Ik hoop dat ik er dit jaar meer dan één kan doen. Hopelijk worden mijn hardloopskills dit jaar ook aardig geimproved zodat ik in afstand ook kan groeien!

5. Crohn onder controle
De allerbelangrijkste. Zoals jullie weten is de relatie tussen mij en Crohn wel eens beter geweest. In 2018 hoop ik dat we samen in relatietherapie kunnen gaan waardoor we er samen uit kunnen komen en weer vrolijk en gezond verder kunnen gaan. Minder buikpijn, minder stressjes, minder vermoeidheid. Laten zien dat ik sterker ben dan Crohn, door het wel te accepteren maar niet mijn leven te laten bepalen. Dat lijkt me een mooi streven voor het nieuwe jaar.

Dit waren ze wel. Uiteraard hoop ik dat ik ook dit jaar weer prachtige reizen mag maken en de wereld een stukje beter mag leren kennen. Want dat is toch wel wat ik het allerliefste doe. 🌎

Wat zijn jullie doelen voor het komende jaar? Oh ja, en natuurlijk nog de allerbeste wensen 😉 ❤️

Follow my blog with Bloglovin